Ve hava kararır.
    İnsanlar evlerine çekilirken,
    Renkler maviden siyaha dönerken,
    Gün kendini geceye bırakırken,
    Ve bir de acı bir hüzün ruhumu sararken,
    Yalnızlığımla çekilirim karanlığa sarılan odama.
    Kalemimin sesi çınlar duvarlarda.
    Kalp atışlarım, içindeki sızıyı fısıldar soğumuş havaya.
    Kalabalıklar bile fayda etmez olur küf tutmuş ruhuma.

    Kimsesiz miyim?
    Yoksa tek kişilik bir ordu muyum?
    Yalnızlığımla cenk ettiğim siperler düşüyor.
    Hazanın benliğime yapıştırdığı kederler yok oluyor.
    Pembe bir bahara hazırlanıyor kalbim.
    Çiçekler açıyor gönül bahçelerimde.

    Reklamlar